72. CİN (Cinler)

Sırrını insanla gösteren El İlah adına,

l. Ey Elçi de ki; Bana, kendini akıllı zanneden bazı cin fikirlilerin Kuran’ı anladıktan sonra şöyle dedikleri iletiliyor; Biz gerçekten harikulade güzel sözler dinledik.

2. Gerçeği dile getiriyor ve ona inandık. Artık kimseyi Rabbimize ortak koşmayacağız.

3. Anladık ki Rabbimiz yücedir. Doğmamış ve doğurmamıştır. Onun eşi ve benzeri yok.

4. Meğer bizim aptal akıl hocalarımız El İlah hakkında sadece uyduruyorlarmış.

5. Halbuki biz, hangi görüşte olurlarsa olsunlar, insanlar El İlah hakkında asla yalan
söylemezler sanıyorduk.

6. Görünen şu ki, aklı ermeyen kimi insanlar cin fikirli diğer bazı insanlara sığınıyorlar da, onların benliklerini azdırıyorlar.

7. Onlar da böylece büyüklenerek El İlah’ın hiç kimseyi tekrar diriltemeyeceğini sanıyorlar.

8. Doğrusu biz bu bilgiyi tarttık da, ikinci yaşamı alevli bir ateşle dolu bulduk.

9. Bundan önceki sohbetlerimizde dinlenecek değerli şeyler bulurduk. Fakat şimdi hangimiz eski konuşmalara kulak verse, gelecekte kendisini bekleyen büyük bir ateş görüp korkuyor.

10. Kader denen şu zoraki hayat yolculuğunda bu gerçeği bilmek insanı mutsuz edermiş gibi görünüyor ve biz bunun insanlar için iyi mi kötü mü olduğunu gerçekten bilmiyoruz?

11. Gerçek şu ki, kimimiz iyi kimimiz kötü, türlü yollar tutmuşuzdur.

12. Artık şu gerçeği şüphesiz anladık ki biz insanlar El İlah’ı yenemeyiz, kaçmakla da elinden kurtulamayız.

13. Doğrusu, gerçeği görünce inandık. Rabbini bilen, haksızlık etmeyeceğini de bilir.

14. İçimizde itaat edenler de var, isyan edenler de var. İtaat eden kimseler doğru yolu arayanlardır.

15. İsyan edip de haksızlık yapanlara gelince, onlar cehenneme odun olmuşlardır.

16. İşte böyle, şayet doğru yolda gitselerdi onların ateşini söndürürdük.

17. Kim Rabbinden yüz çevirirse, gitgide artan çetin bir azaba uğrar.

18. Şüphesiz mescitler din adamlarının değil El İlah’ındır. Şu halde, El İlah varken kimseye yalvarıp kulluk etmeyin.

19. Elçi El İlah’ı anmak üzere kalktığında kimileri çevrene doluşuyor, neredeyse keçe kılı gibi birbirlerine giriyorlar.

20. Ey Elçi de ki; Ben ancak Rabbime yalvarırım ve Ona kimseyi ortak etmem.

21. De ki; Doğrusu ne kendime ne de size, fayda ya da zarar verecek bir gücüm yok.

22. Kötülük etmeyi dilerse El İlah’a karşı beni kimse koruyamaz, Ondan başka sığınacak bir yer de bulamam.

23. Yapmak istediğim, ancak Onun bildirdiklerini bildirmektir. Artık kim El İlah ve elçisine karşı gelirse bilsin ki, kendi gibilerle birlikte ebedi kalacağı cehennem ateşine gidecektir.

24. Uyarıp durduğum kıyameti gördükleri zaman, kimin yardım etmek istediğini daha iyi bileceklerdir.

25. De ki; Uyarıldığınız ceza yakın mıdır yoksa uzak mı, ben bilmem.

26. Bilinmeyenleri ancak O bilir. Sırlarına insanları ortak etmez,

27. Ancak elçilere bildirdiği hariç! Onları bile diğer insanlarla denetlemektedir ki,

28. Rablerinden geleni hakkıyla tebliğ edip etmediklerini bilsin. El İlah olup bitenleri kuşatmış ve her şeyi yazmaktadır.

Bu Yazıyı Paylaşın         Bu Sayfayı Yazdır        PDF olarak kaydedin

« 71. NUH (Nuh)     73. MÜZZEMMİL (Örtünen) »

Kapat
E-posta ile paylaş